Geen uniek plaatje dit keer. Deze prachtige zonsondergang boven de Tipbrug in Meppel heeft al op Instagram en Facebook gestaan. Geen filter aan te pas gekomen, al moet ik toegeven dat mijn ‘oude’ iPhone de neiging heeft de kleuren te verzadigen en de donkere partijen dicht te smeren. Ach, wat maakt het uit, als er dit prachtige kleurenspel uit de camera rolt. En geloof me, mijn hersenen hadden ter plekke allang hetzelfde spektakel van deze scène gemaakt. Is dit het geheim van de iPhone: het apparaat dat weet hoe wij mensen kleuren waarnemen? Wie weet…

Gerelateerde artikelen:

1. Opperwaarnemer ‘Ode aan de kunst van het waarnemen’, luidt het motto...
2. Pannenset Inspiratiedip. De meest gevreesde tegenstander van een project als dit...
3. Prachtige wolken Op de website van Mashable staat een fraai overzicht van...

Een foto zonder verhaal, althans niet bij deze gelegenheid. Nou vooruit, een klein verhaaltje dan. Ruim twintig jaar geleden stuitte ik tijdens een zomervakantie in Zell am Zee op een kleine vestiging van McDonalds. Ik was licht geschokt dat de Amerikaanse ‘beschaving’ hier ook al was doorgedrongen. Toen al lichtelijk naïef, nu een door de tijd ingehaald sentiment. Die burgers zijn gewoon overal. Ik kijk er dagelijks tegenaan. Een collega vecht regelmatig tegen de hoog aangekondigde verleiding. Niet altijd met succes. Weg met die paal! Alhoewel, zo mooi als vandaag heb ik dit ‘Sign of the Times’ nog nooit gezien.

Gerelateerde artikelen:

1. Zuurgraad De afgelopen week was het weer regelmatig onderwerp van gesprek...
2. Lenteviering Geen betere manier om de heerlijke lentedag te vieren dan...
3. Mr. Blue Sky Collega ‘W’ heeft een nieuwe auto van de zaak. Mooi...

Goh, mogen we toch nog een paar dagen aan de winter ruiken. Veel meer dan dit snufje zal het niet worden, volgens de weermensen. Jammer, want zo’n koude dag met zon geeft een heerlijk gevoel.

De foto is een poging een melige reeks nog enig aanzien te geven. Op Instagram is het fotograferen van voeten en schoenen populair. Heb er zelf ook een aantal gepubliceerd. Ook wel eens een foto van één schoen. Gewoon, om het allemaal niet al te serieus te nemen.

Dat halve paar schoeisel is een eigen leven gaan leiden. Ik vind het stiekem ook best wel leuk. Fototechnisch stelt het natuurlijk allemaal niet zoveel voor. Daarom deze poging er toch nog iets van te maken.

Geen gerelateerde artikelen.

Een organische dag vandaag. Bijna vanzelf ben ik begonnen aan het afwerken van klusjes die iets te lang liggen wachten. In de tuin klinken woeste geluiden van onze mannen. Ze mogen het oude huishoudtrapje van Zweedse origine slopen, terwijl ik twee nieuwe exemplaren in elkaar zet. Trots komen ze om beurten hun vorderingen tonen. Binnen werkt Umai zingend aan een geheimzinnige taart voor Josse en Tamas. Burgermansgeluk.

Na de trapjes volgt een rit naar de stad. Hoofddoel is een flinke mand voor de fiets van Umai. Blijkt nergens te krijgen te zijn. Kriskras fiets ik door de stad, winkel in, winkel uit, maar de enige die ik tegenkom, blijkt te klein en bovendien zwart. Dat is nu net de enige kleur die ze niet wil hebben.

In een laatste poging gaat het gehaast naar de Welkoop. Het begint al te schemeren. Ik vlieg de brug over het Meppelerdiep over. Links zie ik de contouren van Agrifirm in het warm gele licht van de ondergaande zon liggen. Missie of niet, deze ‘Urban Sunset’ kan ik niet laten liggen. Snel zet ik de fiets met overige boodschappen tegen de reling van de brug. Te snel, want als ik me omdraai, klettert het vervoermiddel tegen de grond en liggen de aankopen op straat. Er zit gelukkig niets breekbaars tussen.

Thuis blijk ik weer fotografengeluk te hebben gehad. De compositie is bewust gekozen, maar die prachtige weerkaatsing van het gele licht in de ramen had ik eerlijk gezegd niet gezien toen ik de foto nam. Heerlijk om zo door mezelf te worden verrast…

Gerelateerde artikelen:

1. Schemervuur De Avond4Daagse is geëindigd met een record. Ik kan me...
2. Lichtdoorbraak Het is koud ’s ochtends, maar verder toont de lente...
3. Gouden wielen Twee weken geleden. Een zonovergoten zondag. Zomers warm, het begin...

Op herhaling: de ontdekhoek in het techniekgebouw van Windesheim. Ze hebben de eerste keer nog lang niet alles ontdekt, maar gaan ook deze keer grotendeels voor dezelfde dingen. Het laserdoolhof is nieuw voor mij. Ik zag mezelf al achtervolgd worden door gemene, rode stralen. De werkelijkheid is een stuk rustiger. Vanaf het plafond schijnt een dikke laserstraal een zandbak in. Daar liggen spiegeltjes waarmee je de straal kunt laten afketsen. Met het zand zie je dan waar de straal heen gaat en als je dat weet, kun je met een ander spiegeltje de straal weer laten afketsen. We zijn er best lang mee bezig geweest.

Chips maken wilden ze natuurlijk ook. Eerst zelf een puntzak maken. Pas dan krijgen ze een aardappel, die ze zelf mogen snijden, zwaar geholpen door pa en ma die liever geen bloedige toestanden zien. Vervolgens moeten ze de aardappel in krullende slierten afsnijden, in een frituurpannetje doen en een paar minuten naar borrelende en knisperende geluiden luisteren. Het resultaat is superlekker.

De mannen zijn zelfstandiger aan het worden en dus is er zowaar tijd voor koffie. En fotografie. Dit is een onderdeel van het stempelen. Kinderen kunnen hier hun naam, of wat anders, in een dun stukje aluminium slaan. Nog best een precair karweitje. Te zacht op de stempels slaan, levert vage lettercontouren op. Wie de hamer te hard laat neerkomen, slaat zo’n beetje door de dunne metaalstrip heen. Frustratie dreigt, maar als Josse en Tamas met enige begeleiding hun naam zien verschijnen in het metaal, zien we de trots in hun ogen. Twee pretletters met letterpret.

Geen gerelateerde artikelen.

Onze mannen wandelen bijna als vanzelfsprekend. Toch komen er afkeurende geluiden uit hun kelen bij de aankondiging van de zoveelste wandeling deze vakantie. Ons weerwoord ‘laarzenpad’ brengt Josse en Tamas op andere gedachten: ja, dat willen we!

Het heeft enorm geregend de afgelopen dagen. Na een geruststellend telefoontje richting bezoekerscentrum wagen we het erop. Wanneer we, gewapend met laarzen, in de rietvelden tussen Sint Jansklooster en de Beulakerwiede voor het eerste trekpontje staan, blijkt de stalen constructie verstrikt in de touwen die een ongehinderde overgang moeten waarborgen. Ach ja, dat is waar ook: het heeft gestormd. We wagen het er op. Aan de overkant kunnen we niet echt goed afmeren omdat het touw te kort is geworden. Met enige moeite zetten we voet aan wal.

Het pad blubbert verder, langs aangesneden rietvelden waar hier en daar rook omhoog kringelt. Rietsnijders zijn hier flink aan het huishouden. De mannen vinden het maar niets, deze kaal geslagen vlakte. Het levert wel prachtige vergezichten op. Gelukkig is het volgende trekpontje niet ver meer. Alhoewel, waar is dat ding? De storm blijkt het pontje de sloot te hebben ingedreven. We halen onze overtocht binnen, zien ook hier weer een verwarde dradenboel, stappen evengoed aan boord en bereiken met wat gedoe de overkant. Best spannend, zo’n laarzenpad-met-stormschade…

Geen gerelateerde artikelen.

En weer een wandeling, door het prachtige Mantingerzand. De jongens kunnen er heerlijk verdwijnen in de vele zanderige paadjes, verborgen voor twee paar ouderlijke ogen. Veel zorgen hoeven we ons niet te maken, de opgewonden kreten van Josse en Tamas laten een duidelijk spoor achter.

Het is een klein gebied. Te klein, je zou willen dat we langer in het zand kunnen rondstruinen. De open vlaktes van het Mantingerveld zijn echter ook prachtig. De zon doet zijn best er iets van te maken, maar begint het al af te leggen tegen brutale regenwolken. Nog voordat we bij de auto terug zijn, regent het al.

Op weg naar huis dwaal ik bewust het Drentse land in. Over binnenwegen komen we door dorpen waarvan we de namen wel kennen, maar hun onderlinge ligging ontgaat me even. Als een ANWB-bord aangeeft dat Stadskanaal nog zo’n twintig kilometer ver weg is, moet ik toegeven de verkeerde koers te hebben ingeslagen. Vaarwel toeristische route, hallo TomTom…

Geen gerelateerde artikelen.

Deze foto is vorige week geschoten. Het is een detail van de bodem van een prachtige vijver in de buurt van het kinderziekenhuis van het UMCG. We waren daar om Tamas bij een nieuwe specialist te laten onderzoeken. Geen zin in, en toch ook weer wel. We hebben al zoveel met dat arme ventje gezeuld, maar ja, als je nog geen bevredigend antwoord hebt gekregen en de lokale specialisten het ook niet meer weten, dan moet het maar. De foto laat een deel van een hart zien, maar het zouden ook twee kogelronde billen kunnen zijn. Het schone achterwerk van een genezen Tamas. Hoe comfortabel inderdaad…

Gerelateerde artikelen:

1. Ruimtevaart Josse en Tamas moesten vanavond even apart spelen. Op zich...
2. Proost! Een melige foto, gemaakt op het terras terwijl ik wachtte...
3. Aanwezig afwezig Tamas logeert bij oma. Hij had er weinig zin in....

Nieuwjaarsdag, vroeg in de middag. Ik ben al een paar uur op en voel me zowaar fris en fruitig. De kleine mannen zijn al veel langer op en zijn hun enthousiaste zelf. Even wat energie laten wegvloeien, zodat de rest van de familie de rust heeft om tot zichzelf te komen. We belanden wederom bij de skatebaan. De mannen verzinnen een leuk spelletje: op hun buik door een mengsel van bladeren, vuurwerkkarton, kruit en regenwater van de half pipe naar beneden glijden. Ik laat ze maar begaan. Het zijn mannen nietwaar. Heb ik de tijd om de skaterstraditie op een originele manier te fotograferen.

Gerelateerde artikelen:

1. Strooptocht Het jaar is bijna volbracht. Het knalt en knettert al...
2. Herfstsfeerlicht De Prins Bernhardsingel ligt al een aantal dagen vol met...
3. Mario World bestaat! De prachtige zondag dreigt verloren te gaan door wachten op...

Het jaar is bijna volbracht. Het knalt en knettert al druk op straat. De mannen krijgen er energie van, om het positief te labelen. Umai is geheimzinnige kippenclubdingen aan het doen met een klasgenote, Lidia werkt de laatste werkdag af en dus hebben wij mannen de buurt voor onszelf. Ik wil gewoon een stukje wandelen, maar Josse en Tamas hebben andere plannen. Bij de eerste knal wenden ze hun hoofdjes in de richting waar het geluid volgens hen vandaan komt. ‘Pap, we willen het vuurwerk zien.’

Het duurt nog vrij lang eer we de bron hebben gevonden. Drie opgewonden, stoere jongetjes, nauwelijks ouder dan Josse en Tamas, zijn in de weer met rotjes. Geen ouder te zien. Wel alle drie een beschermende bril op, gelukkig. Onze mannen vinden het prachtig. Ik ook. Het is tientallen jaren geleden dat ik zelf met vuurwerk en vriendjes door de buurt struinde op zoek naar sensatie, maar het gevoel is heel makkelijk op te roepen, merk ik nu. Tegelijkertijd ben ik me heel erg bewust van het feit dat we nu iets opzoeken waarvoor ik onze jongens als beschermende vader juist zou moeten waarschuwen. Ik besluit het er bij te laten. Deze vuurwerkstrooptocht ga ik niet verpesten.

Ik probeer een rustpunt in de strooptocht aan te brengen door de wandeling door Hesselingen te leiden. De jongens protesteren een beetje, maar gaan toch mee. En ze hebben geluk: ook hier klinken droge knallen. Bij de skatebaan aangekomen, blijken twee bekenden de oorzaak. Als ik hun namen roep, kijken ze even op. Mijn aanwezigheid is echter geen reden om op te houden, tot genoegen van Josse en Tamas. Als ik om me heen kijk, zie ik deze bomen. Of zijn het borstels?

De strooptocht gaat verder en we weten nog een paar groepjes te vinden. Al bijna thuis zien we een jongen eenzaam bezig met een plastic raketje. Behendig propt hij dopjes met kruit op de punt. Met een ferme zwieper lanceert hij de raket. Met de punt naar beneden komt de ruimtereis met een overtuigende knal teneinde. We blijven hangen. Zo lang dat de jongens contact met elkaar maken. Josse en Tamas mogen van de raketwerper zelfs zelf een poging wagen. Verrukt horen ze hun eigen knal. Ik vrees even dat ik ze hier nooit meer weg krijg, maar het blijkt mee te vallen. De vuurwerkstropers zijn blijkbaar bevredigd.

Geen gerelateerde artikelen.